OD WYDAWCY

Dla krajowego systemu bezpiecznego zasilania w gaz nie był potrzebny Gazociąg Jamalski. Jest nieporozumieniem,że polski podatnik dofi nansował rosyjsko-niemiecki korytarz gazowy kwotą około dwóch miliardów dolarów.

Przestrzeń tranzytowa i rynek zbytu należą do niezbywalnych dóbr narodowych. Tunezja za przesył algierskiego gazu do Włoch pobiera ca 2% ilości przesyłanego medium na 100 km gazociągu. Stosując tę miarę powinniśmy zatrzymywać za przesył syberyjskiego gazu od Kondratek do Górzyna co najmniej 12-13 % jego ilości. Docelowo ca 7 mld m3 gazu rocznie. Czyli prawie tyle ile importujemy obecnie z kierunku wschodniego. Spółka GAZPROMU, która eksploatuje ten gazociąg, wpłaca do skarbu naszego państwa zaledwie ułamek % wartości przesyłanego gazu. Warto zapamiętać nazwiska polskich druzjej które GAZPROM powinien umieścić na spiżowej tablicy zasłużonych dla forsowania jego interesów.

W przeważającej większości należeli do kategorii TW.

Można mieć nadzieję, że dzięki konsekwencji Antoniego Macierewicza, z którym na większość krajowych spraw (za wyjątkiem celowości budowy gazociągu z Norwegii) mamy od lat podobny pogląd, odpowiedzialni za Tranzytowy Przekręt Stulecia zostaną przynajmniej napiętnowani. Nieco nadwyrężone parę lat temu po uderzeniach piorunów kulistych, ale ciągle bogate archiwa naszej redakcji są do jego dyspozycji.

Tylko utworzenie wspólne z Białorusią i Ukrainą Ligi KonsumentówGazu, może zmusić Rosjan do radykalnego zmniejszenia wielkości gazowego haraczu (zanim zaczną odczuwać konsekwencje rozkazu Nr. 109 Prezydenta Czeczeńskiej Republiki Iczkeria z 8 lipca br. o ustanowieniu frontów uralskiego i powołżańskiego). Kazańscy Tatarzy i przeszło dwadzieścia narodów zamieszkujących nad Wołgą przyjęli islam o pół wieku wcześniej niż ochrzcił się Mieszko I. To oni są tak naprawdę właścicielami syberyjskich złóż ropy naftowej i gazu. I z nimi powinno się negocjować ceny zbytu obu tych surowców. To, że Szamil Basajew, zdaniem NAJWYŻSZEGO CZASU jeden z najbardziej charyzmatycznych nonkorfomistów naszych czasów, został szahidem, niczego nie zmienia.

Zanim jednak do negocjacji dojdzie można mieć nadzieję, że IV RP zyska suwerenność energetyczną, poddając gazyfi kacji własne złoża węgla i produkując z nich paliwa płynne w ilości wystarczającej również i dla znacznej części krajów UE.

Witold St. Michałowski